Ayoko na mag-isip..pwede ba. Balik nyo ako.

 Pwede ba, paano nga ba ako nabuhay sa lalawigan. Yun ay dahil sa kay Ina at ama na alam ang buhay sa bukid. Habang ako bayo lang ako ng bayo para may maahin na bigas kakanin. At ang pumulot ng kung ano anong ulam yun ang tinitignan ko kay Ina at natatakot madulas sa bukid. Hindi ko alam kung papano na ako pag ako lang sa bukid at nakikita ko mahirap. Hindi ko kaya. Walang pwede mabuhay sa bukid. Mamatay ka ren sa gutom kaya bakit kaya ganito ang simula ng buhay. Bakit nagsimula ako sa buhay bukid na ngayun iniisip na masarap pa ren mamuhay kaya sa pinanggalingan kung sa tutuusin parang pamatay gutom lang. Ewan ko kung anong klaseng mundo eto. Ampangit. Parang ampangit. Sapilitan lang tayo kumbaga di ba kaya pwede ba? Natututo pa lang ren ako at ang ugali na to na di ko maintindihan, papano? Bakit ngayun parang pag-iisa na lang kumbaga at gusto man mapusok na humingal pero parang tinatanggihan ako. Ano kayang sapalaran eto. Bakit parang si Pedro nakikita ko? Anong kalagayan ba to ha? Na kung bakit parang madungis na tignan mga tao. Hindi nakakatuwa. Pwede ba? Bakit walang nakakadiskubre sa akin bilang kapwa tao. At bakit sobrang feeling naman yata ng mga matatanda.Ampangit eh pwede ba? Pag allergic talaga ang tao pero bakit andiyan pa ren. Hindi nakakatuwa okay? At pwede ba oo aaminin ko starring ako. Ayoko sa mga tao. Lalo na kung pangit. Hindi alam lumapit. Sana highschool ulit, ang sarap ng feeling, Anong kabaligtaran eto Pedro? Super tanda mo.